Sieć Glebowych Powierzchni Wzorcowych (GPW) to forma ochrony gleb w Polsce, zainicjowana w 1975 roku przez Polskie Towarzystwo Gleboznawcze i Lasy Państwowe. Obecnie w Polsce funkcjonuje 135 takich powierzchni, ale od dawna nie są one odpowiednio monitorowane, a ich stan w większości przypadków pozostaje nieznany. Brak badań i ekstensywna forma ochrony budzą kontrowersje wśród leśników, którzy borykają się z ograniczeniami w zarządzaniu obszarami leśnymi o powierzchni kilkuset hektarów. Celem niniejszej pracy jest ocena aktualnego stanu gleb Glebowej Powierzchni Wzorcowej położonej w Nadleśnictwie Osie, w północnej Polsce, a w szczególności zniekształceń pokrywy glebowej powstałych w wyniku przygotowania gleby do nasadzeń (orki leśnej), w oparciu o zdalną analizę mikrorzeźby (dane LIDAR i narzędzia GIS), fotointerpretację dostępnych ortofotomap i badania terenowe. Zastosowano metodę interpolacji minimalnej krzywizny oraz próbę identyfikacji korelacji między widocznością śladów orki a wiekiem drzewostanu. W odniesieniu do obecności śladów orki leśnej wyznaczono trzy klasy stanu powierzchni gleby: brak śladów, ślady słabe i ślady wyraźne. Metoda ta umożliwiła precyzyjną identyfikację fragmentów GPW najbardziej dotkniętych orką. Ślady orki zidentyfikowano na 43% powierzchni całego GPW, z czego większość znajduje się pod drzewostanami nasadzonymi w okresie istnienia GPW. Najmniej przekształcone obszary znajdują się pod najstarszymi drzewostanami.